Principal |Presentación | Ratonera | Ratón | Zaratustra | Gato | Perro | Loro

¡Hola, bienvenido a LA CUEVA DE ZARATUSTRA!
[ Date de alta como usuario ][ Activa tu usuario ]


Si quieren estar informados de las novedades de la cueva regístrense, tan sólo es necesario un apodo y un email; La Cueva de Zaratustra está basada en Luces de Bohemia de don Ramón del Valle-Inclán y es la apuesta del Taller de Ediciones J. A. Durán por el Librepensamiento;
Palabra y Ensayo: EL UNIVERSO INESTABLE DE GOGOL, EN SU BICENTENARIO
Sunday, 15 November a las 06:19:56 por Victor-Gallego (396 Lecturas)
El universo inestable de Gogol

Algunos estudiosos de la literatura señalan la obra de Gógol como uno de los pocos precedentes, al margen de la tradición hebrea, de las historias de Kafka. Esas similitudes afectarían no tanto a la temática como a la atmósfera de los relatos, y en no menor medida a esa especie de realidad tambaleante e imprecisa, dispuesta a abrirse bajo los pies del protagonista en cualquier instante, y además sin previo aviso. Pero, en Kafka, a pesar de que el argumento pueda ser fantástico, el relato sigue siempre un desarrollo lógico. En cambio, en el caso de Gógol, todo es impredecible y también caótico. Gógol es quizás uno de los escritores que menos imitadores han tenido. Su estilo es tan personal y arriesgado –sólo cabría compararlo con un funambulista a punto de perder el equilibrio- que pocos han sopesado la posibilidad de aventurarse por esa vía.











Nota: Escrito por Victor Gallego

(Leer más... | 1517 bytes más | Puntuación 5)

Palabra y Ensayo: DORIO DE GÁDEX, EL RESUCITADO DE VALLE-INCLÁN
Wednesday, 06 May a las 20:52:25 por J-M-Gonzalez-Martel (1573 Lecturas)
DORIO DE GÁDEX, EL RESUCITADO DE VALLE-INCLÁN. Escrito por Juan Manuel González Martel

“Dorio de Gádex” es el seudónimo más conocido del escritor Antonio Rey Moliné (Cádiz, 1887 – Madrid, 1924). Más que por los méritos de su obra literaria, el gaditano fue perpetuado por Valle-Inclán en Luces de bohemia, como uno de los Epígonos del Parnaso Modernista, para la galería de personajes del teatro español contemporáneo. Y en la medida que críticos e historiadores de la literatura han ido revalorizando el primer esperpento valleinclanesco, este Antonio Rey que esgrimía tal seudónimo se ha beneficiado de tal recuperación.1














Nota: Escrito por Juan Manuel González Martel

(Leer más... | 31735 bytes más | Puntuación 5)

Palabra y Ensayo: ENTRE DON CARNAL Y DOÑA CUARESMA
Friday, 06 March a las 12:55:56 por Rafael-Chacon (1168 Lecturas)
ENTRE DON CARNAL Y DOÑA CUARESMA. Escrito por Rafael Chacón

En el Libro de los Cantares o de Buen Amor del Arcipreste de Hita (hacia 1330) se encuentran perfectamente distribuidos a lo largo de todo el año los tiempos de don Carnal y de doña Cuaresma, los tiempos del gozo y la alegría y los tiempos de la privación y el ayuno. El día de jueves lardero don Carnal recibe la carta y desafío de doña Cuaresma para que se presente siete días después en el campo de batalla, es decir, el miércoles de la semana siguiente a ese jueves.

Ganada la batalla, y hecho prisionero don Carnal, doña Cuaresma reina en la ciudad desde el miércoles corvino o de ceniza hasta el domingo de Pascua o Resurrección, es decir cuarenta días. El Domingo de Ramos, don Carnal logra huir de su prisión, reúne a sus mesnadas, planta batalla a Doña Cuaresma y siete días después entra en la ciudad junto con don Amor. Doña Cuaresma huye, vestida de peregrina, a Jerusalén. Todo el año era, pues, reino de don Carnal, salvo ese periodo de Quadragésima o Cuaresma, que en realidad son cuarenta y seis días, ya que no se cuentan los domingos.




Nota: Escrito por Rafael Chacón Calvar

(Leer más... | 34652 bytes más | Puntuación 4.9)

Palabra y Ensayo: TRAZOS DUNHA POÉTICA MIGRANTE: RAFA VILLAR
Sunday, 07 December a las 08:26:36 por MaxEstrella (752 Lecturas)
Trazos dunha poética migrante: Rafa Villar. Escrito por Luís Cochón

Arrededor de Migracións

Un poeta ten dereito á palabra, porque é máximo brunidor da lingua, que é a casa do ser. Alomenos se falamos dun poeta necesario como Rafa Villar, onde a palabra é o alicerce da súa poética desde os fundamentos. Poeta da palabra, non das palabras; poucas veces se dá o caso da depuración estremada contra o dispendio verbal. Poucas veces un poeta – René Char, entre eles – é quen de recoñecer a insuficiencia da palabra para vencer a insuficiencia da vida.

Pouca poesía de hoxe, porén, tan compacta como a do noso poeta, tan parecida a ela mesma. Un poeta necesario éo de poucos temas, cada vez menos. Escoracións dos días, o libro anterior, ou o antepenúltimo, vén ser un glosario, caderno de bitácora ou agulla de marear, deses temas seus, tenaces – por aplicar unha palabra súa – que van e volven, que están sempre aí, afondados, represados, recorrentes, estantíos.





Nota: Escrito por Luís Cochón

(Leer más... | 7237 bytes más | Puntuación 4)

Palabra y Ensayo: SAUDADE, SOIDADE, SOLEDAD
Friday, 30 May a las 14:07:22 por Rafael-Chacon (1250 Lecturas)
Soudade, solidade, soledad. Escrito por Rafael Chacón

El latín solitudine, un derivado de solus, -a, -um, significaba soledad, vida aislada o desamparada, pero también ausencia, falta. Es decir, no sólo el hecho físico de la soledad, sino también el sentimiento por la falta o ausencia de algo. De solitudine viene el portugués soidao, hoy arcaico y sustituido por la forma culta adaptada solidao, que es estado do que está só, lugar solitario, retiro según el Dicionario da Lingua portuguesa de Porto Editora. Para explicar el también hoy arcaico en portugués, pero no en gallego, soidade o el castellano soledad hemos de recurrir a otra palabra no muy habitual en el latín clásico, solitate, que aparece solamente en autores como del siglo II y II como Accius, Apuleyo o Tertuliano pero que fue la que se impuso, por ejemplo, en castellano, donde no tenemos ejemplos de palabras decendientes de solitudine y sí de solitate.


_____________________________
Imagen extraida del fotoblog ZoneSystem Group: fotografía el instante





Nota: Escrito por Rafael Chacón

(Leer más... | 19345 bytes más | Puntuación 5)

Palabra y Ensayo: LA MASONERÍA ¿UNA ORGANIZACIÓN DISCRETA?
Sunday, 20 April a las 06:59:15 por Yvan-Pozuelo-Andres (2294 Lecturas)
LA MASONERÍA ¿UNA ORGANIZACIÓN SECRETA?. Escrito por Yván Pozuelo Andrés
La Discreción, Claude Marie Dubufé, 1820

¿Por qué se define a la masonería como una asociación discreta?

En mis primeros pasos por la investigación histórica enfocada al estudio de la organización masónica me resultó sorprendente que la bibliografía sobre la sociedad “secreta” por antonomasia fuera de un volumen tan extraordinario. Una vez separado el grano de la paja, me di cuenta que en la historiografía autorizada se había solventado esta falsedad cambiando el adjetivo “secreta” por el de “discreta”, así pues, se ha repetido en casi todas las obras de mayor calado científico que “la masonería no es secreta sino discreta”.
Al principio, este matiz parecía anodino, sin embargo, es a mi entender inexacto porque pertenece más al método del Dr. Couet que al científico, sirviendo este trabajo, abierto, pues, a ajustar aún más, la mira historiográfica sobre esta organización en este aspecto. El terreno en el que se adentra es resbaladizo, las interrelaciones constantes entre organización oficial, afiliados, secretismo y discreción, durante casi trescientos años, así lo dificultan, empero, estoy convencido de que se debe dar los primeros pasos que permitan a la historiografía deslizarse con mayor equilibrio por esta imperecedera sociabilidad burguesa, consistiendo este trabajo en rebatir esa reiterante afirmación difundida por masones, periodistas y ciertos historiadores.

________________________
La Discreción, Claude Marie Dubufé, 1820


Nota: Escrito por Yván Pozuelo Andrés
Historiador, profesor en el IES Universidad Laboral (Gijón)

(Leer más... | 51108 bytes más | Puntuación 4.86)

Palabra y Ensayo: CHESI, PREMIO BRUGUERA
Wednesday, 13 February a las 01:08:13 por MaxEstrella (829 Lecturas)
Chesi, premio Bruguera
José María Pérez Álvarez, Chesi
fotografiado por Miguel Villar

Los medios de comunicación están difundiendo la noticia.

José María Pérez Álvarez, nuestro querido amigo Chesi, ha logrado el Premio Bruguera de novela con La soledad de las vocales.

Como una reflexión suya, con ese mismo título, centrada en su propia estética, viene ocupando desde hace algún tiempo la tercera posición entre los textos “más leídos” de LA CUEVA DE ZARATUSTRA, debemos señalar –desde ya- lo que habrá que distinguir a partir de ahora: la novela, recién premiada por Bruguera, y la reflexión susodicha.




___________________________
José María Pérez Álvarez, Chesi
fotografiado por Miguel Villar




Nota: Escrito por MaxEstrella

(Leer más... | 3505 bytes más | Puntuación 5)

Palabra y Ensayo: CARAJO, CARALLO / CARALHO, CARALL
Wednesday, 09 January a las 12:24:45 por Rafael-Chacon (1924 Lecturas)
CARAJO, CARALLO / CARALHO, CARALLO. Por Rafael Chacón
Falso peregrino en Compostela

El castellano carajo, el gallego, carallo, el portugués caralho y el catalán carall son términos, entre otros muchos, que sirven para designar al “miembro viril masculino”, y son exclusivos de las lenguas romances de la península Ibérica, ya que no se encuentra en otras; tampoco en vasco.



___________________________
O carallo 29, Santiago









Nota: Escrito por Rafael Chacón

(Leer más... | 14803 bytes más | Puntuación 5)

Palabra y Ensayo: EL PÍCARO Y SUS PICARDÍAS
Friday, 14 December a las 18:00:34 por Rafael-Chacon (1679 Lecturas)
El pícaro y sus picardías. Por Rafael Chacón
Falso peregrino en Compostela

El pícaro no hace *piquerías sino picardías, que serían cosas de picardos, que tampoco lo son. Ya hemos dicho que derivar picaro de picardo es difícil de admitir, no sólo por el cambio del lugar del acento, sino por el hecho de que pícaro no sustituyó a picardo, que no desapareció como gentilicio, lo que era de esperar. Y cómo llegó Picardía, el nombre de una región de Francia, con lengua propia y capital en Amiens, la nación ideal de los pícaros es algo que no sabemos.












Nota: Escrito por Rafael Chacón

(Leer más... | 10445 bytes más | Puntuación 4.83)

Palabra y Ensayo: CÓMO NACE LA ASOCIACIÓN DE PERIODISTAS EN ESPAÑA
Sunday, 18 November a las 07:16:49 por Zaratustra (2362 Lecturas)
Como nace la Asociación de Periodistas en España. Por Victor Olmos
Portada de La casa de los Periodistas

La Casa de los Periodistas
Asociación de la Prensa de Madrid (1895-1950)
Victor Olmos
APM, 2007

Con motivo del 150 Aniversario del nacimiento de Alfredo Vicenti, la Asociación de la Prensa de Madrid abrió en el año 2000 un ciclo de conmemoraciones evocativas de su dilatada trayectoria institucional. En aquella ocasión nuestro Taller (J. A. Durán (Ed.)) elaboró sendas ediciones bibliográficas (en gallego y castellano) y un documental conmemorativo. Los aportes, hoy ineludibles, vitalizaron la figura –entonces olvidada- del auténtico motor del proceso constituyente.

Hace pocos días (2007), Víctor Olmos culminaba las evocaciones con otra aportación bibliográfica, digna del autor y de la institución patrocinadora: La Casa de los Periodistas. Asociación de la Prensa de Madrid, 1895-1950.




Nota: Escrito por Victor Olmos, presentado por Zaratustra

(Leer más... | 48395 bytes más | Puntuación 4.88)

Palabra y Ensayo: PÍCARO
Tuesday, 06 November a las 01:11:37 por Rafael-Chacon (4378 Lecturas)
Pícaro. Por Rafael Chacón
Niños comiendo uvas por Murillo

Afirman los etimólogos que pícaro es un derivado del verbo picar, y que este a su vez proviene de una raíz indoeuropea de tipo onomatopéyico pikk- , que imitaría el sonido del pico de las aves al gopear algo. Esto explicaría no solo el origen del verbo sino el de pico, pica, picaraña, picaña, picaño... , pero hay una dificultad para derivar de aquí pícaro, porque los derivados de lo verbos en –ar que llevan el sufijo –o , que indica la acción y el efecto de lo que significa su base, tienen todos ellos acentuación llana.

Aunque son más frecuentes en el castellano de América que en el peninsular, podemos dar como ejemplos desfogo (desfoga)r, descarrilo (descarrilar), entreno (entrenar) sonrojo (sonrojar), traspaso (traspasar)... y pícaro es esdrújulo, lo que lo aleja de este serie de derivados.


___________________________
Niños comiendo uvas por Murillo






Nota: Escrito por Rafael Chacón

(Leer más... | 14415 bytes más | Puntuación 4.71)

Palabra y Ensayo: EL NOBEL ECHEGARAY Y EL CICLISMO GALLEGO
Wednesday, 17 October a las 04:37:51 por Zaratustra (2469 Lecturas)
El nobel Echegaray y el ciclismo gallego. Por Gerardo González Martín
120 años de ciclismo gallego

HOY ES NOTICIA: La Asociación de la Prensa de Galicia concede a GERARDO GONZÁLEZ MARTÍN el premio DIEGO BERNAL

Título: “120 años de ciclismo gallego”.
Autor: Gerardo González Martín
Editorial Galaxia, 2007.


En estos tiempos de “memoria histórica”, subvencionada por los “buenos” alternativos a los “malos” de turno, produce regocijo encontrar 120 Años de Ciclismo Galego. Es el último libro de uno de los periodistas de mayor fuste que hemos tenido el placer de tratar desde su arribada a Galicia, pronto hará medio siglo: Gerardo González Martín (n. en Ávila, 1942). Editorial Galaxia lo difunde, además, en edición digna de su brillante historia. Acorde con la investigación del autor y mimada en la forma.





Nota: Escrito por Gerardo González Martín, presentado por Zaratustra

(Leer más... | 26853 bytes más | Puntuación 5)

Palabra y Ensayo: DE LOBOS, HOMES E LOBISHOMES
Sunday, 16 September a las 09:35:05 por Zaratustra (1932 Lecturas)
De lobos, homes e lobishomes.
Lobishome (Lucas Cranach, 1512)

Ferrín e outras historias
Santiago Lamas
Ediciós do Castro, 2007


Manolo Rivas presentaba fai pouco a Santiago Lamas (Pontevedra, 1944) ós lectores de El País (Madrid) deste xeito: “Galicia borrosa, de Santiago Lamas, é o título dun dos máis esplendentes ensaios endexamais escritos sobre este país. Foi publicado hai tres anos polo Seminario de Estudos Galegos. É un extraordinario informe dalguén que ten o don da Escoita. Da man de Lamas, xefe do Servizo de Psiquiatría de Complexo Hospitalario de Ourense, vén agora outro luminoso volume, Ferrín e outras historias (Edicións do Castro) que en realidade contén tres obras que engaiolan como voces fondas que chegan dun corpo aberto”.







Nota: Escrito por Santiago Lamas, presentado por Zaratustra

(Leer más... | 10788 bytes más | Puntuación 4.5)

Palabra y Ensayo: ANDARSE POR LAS RAMAS
Friday, 18 May a las 05:52:24 por J-M-Perez-Alvarez (1641 Lecturas)
Andarse por las ramas
Fotograma do documental

En mi infancia escuché comentar en más de una ocasión que, mil años atrás, un animal podría atravesar la península desde el sur hasta el norte sin tocar suelo, sencillamente saltando de rama en rama, de árbol en árbol. El animal en cuestión variaba según el narrador: ora era una ardilla, ora era un mono, pero siempre me fascinó la idea de un ser vivo que pudiese atravesar la península sin echar pie a tierra. Seguramente también Italo Calvino escuchó la anécdota (leyenda o verdad) con aplicación. La moraleja que se desprendía del fantástico hecho resultaba sencilla de colegir: actualmente no se podría hacer tal hazaña de transporte arborícola porque la desertización, el cambio climático, los incendios habían mandado al infierno buena parte de nuestra riqueza forestal y el mono o la ardilla no podrían ir de Gibraltar a Covadonga saltando de rama en rama, o sea, no podrían andarse por las ramas.


________________________________________
Ilustración de Wenceslao Robles







Nota: Escrito por José María Pérez Álvarez

(Leer más... | 5943 bytes más | Puntuación 4.5)

Palabra y Ensayo: EPITAFIOS
Saturday, 23 December a las 12:17:05 por J-M-Perez-Alvarez (4214 Lecturas)
EPITAFIOS. Escrito por José María Pérez Álvarez
Una calle de Madrid en la Guerra Civil

Escribió Borges en algún poema de Fervor de Buenos Aires:

No arriesgue el mármol temerario
gárrulas transgresiones al todopoderoso olvido,
enumerando con prolijidad
el nombre, la opinión, los acontecimientos, la patria.

Reclamaba de ese modo el silencio de las lápidas, y de los mausoleos, y de los osarios, un laconismo humilde para entrar y permanecer en la muerte. Yo, que visito en cualquier lugar al que viajo las tascas y los cementerios, por este orden natural, he coleccionado algunos de esos excesos de las lápidas con la misma pasión con la que Borges canta a Buenos Aires, elogia a Robert Louis Stevenson, menosprecia a Lorca y reclama el decoro del silencio en los monumentos funerarios. Los epitafios no dejan de ser el barroquismo de la muerte, el adjetivo innecesario: Góngora en piedra.



Nota: Escrito por José María Pérez Álvarez

(Leer más... | 13279 bytes más | Puntuación 4.70)

Palabra y Ensayo: HUGO PRATT E CORTO MALTÉS: A VIAXE INTERIOR
Tuesday, 14 November a las 18:33:10 por Santiago-Lamas (987 Lecturas)
Hugo Pratt e Corto Maltés: O Viaxe Interior
Corto Maltés

Houbo moitas mulleres na vida de Pratt, non menos que na de Corto e hai mesmo, un libro que as recolle: As mulleres de Corto Maltés. Algunhas son reais, outras debuxadas. Entre elas, as reais e as debuxadas, hai correspondencias e inspiracións. Non hai sexo, polo menos explícito nas historias de Corto: ma non ha bisogno di farlo...é un fatto suo, privato di Pratt que tamén alude sempre de pasada as súas mulleres e ós seus fillos nas entrevistas, aínda que tivo seis, e tres deles naceron no mesmo ano de tres mulleres diferentes: Giona, da súa terceira esposa, da que se divorciou pouco despois; Victoria Aureliana dunha negra de Bahía mestra de Candomblé e o terceiro, Tebocua, dunha india amazónica resultado dos meses que tivo que esperar a que o piloto que o trouxera a esa paraxe illada e afastada do Amazonas, volvese recollelo. Silvina, unha das fillas dun matrimonio anterior, ven de publicar nun libro, Avec Hugo, a súa relación cun pai desleixado as veces, solermiño e gandideiro outras, para quen a súa obra, seica era mais importante cós seus fillos até o punto de vivir case sempre afastado das súas familias nun algures descoñecido. Silvina conta o abraio dos seus irmáns cando pouco despois da morte de Pratt descubriron que non lles deixara herdanza ningunha e que todos os dereitos da súa obra tiñan outros propietarios.

Nós para el, escrebe Silvina, fomos un imprevisto que nunca foi quen de dominar. Pratt tivo a cautela de non levar esta parte da súa vida as historias de Corto. Velaí que Corto teña devanceiros pero non esposas nin descendentes coñecidos. Un Corto pai, non sería un heroe doado de aceptar.




Nota: Escrito por Santiago Lamas Crego

(Leer más... | 8825 bytes más | Puntuación 4.87)

Palabra y Ensayo: LA CUESTIÓN FORESTAL: PROCESO HISTÓRICO DE LOS MONTES EN GALICIA
Thursday, 26 October a las 09:00:00 por Zaratustra (1700 Lecturas)
Anónimo escribió " La cuestión Forestal. Proceso histórico de los montes de Galicia. Por José M. Calderón
Bosque

El legendario Galicia. Realidad económica y conflicto social (1979) dedicaba cuatro capítulos al estudio del Problema Agrario en el viejo finisterre atlántico, pues ya era patético e irreversible en aquel momento.

Además de Otro proceso de cambio por derribo, de José Antonio Durán, Luis Soto Baño ofrecía el Estado y la problemática de la ganadería; Mario Orjales Pita aproximaba, de manera prácticamente inédita, al asunto de la nueva agricultura de corte cooperativo (La agricultura de grupo), y José M. Calderón echaba ésta mirada penetrante a La cuestión forestal.

La contundencia del derribo dramático de la (Ex)Verde Erin (de negra actualidad) lo advertirá el lector desde las primeras líneas, cuando Calderón habla de la integración varias veces centenaria del monte gallego en el sistema agrícola tradicional de Galicia. Justo lo contrario de la desintegración reinante en nuestros días.

Condenados al fuego, los 12 mil volúmenes de aquel libro son un símbolo llameante del propio derribo. Como hoy, los funcionarios-políticos-funcioanrios preferían el silencio (maniobrero, caciquista, destructor) a la reflexión. ¡Patético triunfo el suyo!.

Zaratustra

"

(Leer más... | 62997 bytes más | Puntuación 4.25)

Palabra y Ensayo: LA MASONERÍA Y LA II REPÚBLICA: SOCIABILIDAD POLITIZADA
Tuesday, 17 October a las 19:33:31 por Alberto-Valin (5150 Lecturas)
MASONERÍA Y REPÚBLICA. Por Alberto Valín
Corto Maltés

El breve e introductorio discurso que ofrecemos a continuación viene a ser, historiográficamente, completamente inédito, si exceptuamos lo ya escrito por el que esto escribe, concerniente a la historia masonológica de la capital de la provincia, publicada por Edicións Xerais de Galicia, en 1984, bajo el título La masonería y La Coruña. Introducción a la historia de la masonería gallega.


También lo estudiado por Daniel Sueiro en 1983 sobre la vida masónica de Benjamín Balboa en su libro, La Flota es roja. Papel clave del radiotelegrafista Benjamín Balboa en julio de 1936, lo escrito por mi colega José Antonio Ayala Pérez sobre el “triángulo” Atlántida nº 1, en su libro intitulado La masonería en la región de Murcia, la ponencia que, sobre el cuerpo de maquinistas de la armada presentó Antonio de la Vega Blasco en el VII Symposium Internacional de Historia de la Masonería Española (“El cuerpo de maquinistas de la armada y la masonería (1936-1950). ([José A. Ferrer Benimeli, coord.]. La masonería en la España del siglo XIX. T. II, pp. 847-856); y lo vertido recientemente sobre la represión antimasónica efectuada por la Dictadura de Franco en Santiago de Compostela, escrito por Luis Lamela García y publicado, en 2005, por Ediciós do Castro bajo el título: 1936, la “Cruzada” en Compostela. La guerra civil y la represión franquista en los documentos policiales y militares.








Nota: Escrito por Alberto Valín

(Leer más... | 27498 bytes más | Puntuación 5)

Palabra y Ensayo: HUGO PRATT E CORTO MALTÉS: OS SECUNDARIOS DE JONH FORD
Tuesday, 10 October a las 18:34:17 por Santiago-Lamas (1366 Lecturas)
Hugo Pratt e Corto Maltés: Os Secundarios de John Ford
Corto Maltés

Corto como Pratt, non tiña patria. Chegaba un tempo no que o desacougo non sempre idoiro que o posuía só se arranxaba marchando por non dicir fuxindo a un novo algures. Milo Manara, o seu discípulo preferido, que sempre o chamaba mestre e fixo del un personaxe das súas propias historias, dicía que o que máis apreciaba Pratt en él, era a súa habelencia para saber cando era o momento axeitado de marchar e deixalo marchar a él. Este desacougo viaxeiro tamén o tiña Chatwin que fixo nos seus libros unha gabanza da vida nómade o que marca de modo preciso como no caso de Pratt, o seu perfil aventuroso. Aínda que colaboraron nalgunhas historias, na obra de Manara, erótica e humorística, pódese apreixar con claridade o tránsito que Pratt sinalaba entre a súa xeración e a do 68:

Comillas Abbiamo la mentalitá del ricercatore… in gioventú abbiamo letto delle storie a fumetti d´avventura, mentre la generazione del Sesentatotto ha privilegiato i fumetti umoristici o satirici…










Nota: Escrito por Santiago Lamas

(Leer más... | 11062 bytes más | Puntuación 5)

Palabra y Ensayo: LA MASONERÍA Y LA II REPÚBLICA
Tuesday, 19 September a las 09:58:24 por Alberto-Valin (5185 Lecturas)

Símbolo Masón

Esta extraña, politizada y secreta forma de sociabilidad de mutuo apoyo denominada masonería liberal o latina tiene en Galicia, como ya conocemos, amplias raíces históricas, naciendo ya completamente politizada, por el año 1814, en la ciudad de A Coruña. Poco tiempo después, en 1820, esa misma masonería gallega le dará al mundo un ejemplo paradigmático de cómo desarrollar la revolución liberal, dando el golpe de mano en la misma ciudad herculina, consiguiendo quebrar aquel absolutista estado español con el advenimiento del segundo ensayo revolucionario burgués: el Trienio Constitucional. La dependencia masónica de este hiramismo o masonería será francesa: el Gran Oriente de Francia, con sede en la ciudad de París.






Nota: Escrito por Alberto Valín Fernández

(Leer más... | 16387 bytes más | Puntuación 4.6)

Palabra y Ensayo: HUGO PRATT E CORTO MALTÉS: BORGES E OUTRAS INFLUENCIAS
Sunday, 13 August a las 12:54:21 por Santiago-Lamas (5037 Lecturas)
Hugo Pratt e Corto Maltés: Mais alá das fronteiras
Corto Maltés

Era il Salgari del nostro secolo…c´e una estrana differenza fra grandi scrittori e creatore di miti, che possono scrivere anche malissimo. A differenza di Salgari, Pratt scrivevva anche bene… “La Ballata del mare salato” puó essere riletta e riguardata godendo sempre del modo in cui é stata concepita, imagini e parole…
Umberto Eco.

Pratt viviu na Arxentina nos anos 50, tempo no que Borges imaxinaba como serían os 33 lectores que por entón compraran os seus libros. É posible que Pratt fose un deses anónimos e escasos lectores dun Borges aínda descoñecido e Pratt -que recoñece a súa admiración polas historias de Borges, pero non polas súas ideas políticas- debuxa “literariamente” ó seu Corto Maltés, cunha ética e unha épica moi achegada á do Tadeo Cruz de Borges, un habitante dese outro mar que é a Pampa:

ComillasEl influjo de la llanura sobre su formación…no había visto jamás una montaña…ni un molino. Tampoco una ciudad…se incorpora a la tropa. Van a detener a un malevo con dos muertes…lo atacan…el otro mata varios…comprendió que el otro era él…arrojó el guepis, gritó que no iba a consentir el delito de que se matara a un valiente y se puso a pelear contra los soldados junto al desertor Martin Fierro…


Nota: Escrito por Santiago Lamas

(Leer más... | 9533 bytes más | Puntuación 5)

Palabra y Ensayo: HUGO PRATT E CORTO MALTÉS: MÁIS ALÁ DAS FRONTEIRAS
Wednesday, 12 July a las 13:32:45 por Santiago-Lamas (2765 Lecturas)
Hugo Pratt e Corto Maltés: Mais alá das fronteiras
Hugo Pratt

La mia vita é stata un canto anche al vino; pero il vino senza gli amici é triste, ma senza le amiche, é ancora piú triste
Hugo Pratt.

Pratt morreu en Lausanne en 1995. Nos seus derradeiros anos, preguntábase a miúdo, se el non sería un personaxe soñado por Corto e é que a vida real de Pratt e a imaxinada de Corto, tiñan un evidente parentesco. Pratt como Corto, está mais alá das fronteiras, das razas, das relixións ou das linguas . Vai alén das culturas para escoller entre os membros de cada unha delas, aqueles que sexan fieis a un código ético que estea máis alá desas abstraccións crueis, como chamaba Octavio Paz, ás patrias, as razas ou as bandeiras, que a Pratt nin lle acaían nin espertaban nel señardades, noxos ou ardentías. As ideas coas que un Pratt na mocidade volve repatriado dende Etiopía á Italia nos anos 40 despois da derrota italiana, valen para Corto e reproducen case exactamente as palabras de Octavio Paz:

ComillasRintrando in Italia non credevo ormai piú a cose come la patria, la bandiera o le ideologie. Mi ero construito la mia propia etica, che consisteva nel rimanere fidele agli amici…




Nota: Escrito por Santiago Lamas

(Leer más... | 9707 bytes más | Puntuación 4.88)

Palabra y Ensayo: HUGO PRATT E CORTO MALTÉS: O DESEXO DE SER INÚTIL
Friday, 23 June a las 13:30:33 por Santiago-Lamas (3144 Lecturas)
O desexo de ser inútil: Hugo Pratt e Corto Maltés
Hugo Pratt

La auténtica aventura no radica en el riesgo físico, sino en la adquisición de conocimiento
Invierno Mediterráneo. R.D.Kaplan.

Abeizoados sexan aqueles que non coñezan a Corto Maltés -escribe un internauta- porque aínda teñen a sorte de descubrilo. Ten razón. Corto é o personaxe que Hugo Pratt, fixo nacer por vez primeira nos anos sesenta, en a Balatta del mare salato, unha aventura nos mares do sur, no tempo da Primeira Guerra Mundial. Era daquela, un Corto temperán aínda sen o feitío físico e psicolóxico que lle daría a sona que acadou nas obras mais serodias. Trátase, para aqueles que non se achegaron as súas aventuras, dun “suposto” personaxe de cómic, de fumetti, como chaman os italianos ós tebeos, que conta hoxe en día con mais de dous millóns de entradas en Internet en diferentes idiomas e milleiros de seareiros en todo o mundo, pouco afeitos ademais, a reducir a existencia de Corto a unha sinxela e trivial identidade debuxada, como acostuman facer lectores mais desleixados. Corto é tan “real” como Pratt, e coñécense viaxeiros que se atoparon con él, sempre nunha eterna mocidade, en afastados mares literarios, pode que perto de Rokovoko, a illa de Quequeg o arpoeiro amigo do Ismael de Moby Dick, da que escribía Melville: é unha illa moi afastada que non está marcada en ningún mapa... os sitios de verdade, nunca o están...




Nota: Escrito por Santiago Lamas

(Leer más... | 15693 bytes más | Puntuación 4.89)

Palabra y Ensayo: LA SOLEDAD DE LAS VOCALES
Friday, 16 June a las 09:01:01 por J-M-Perez-Alvarez (27799 Lecturas)
La Soledad de las Vocales. José María Pérez Álvarez
vocales

Me resulta complicado hablar de mí, en primer lugar por pudor, quién soy yo para hablar delante de todos ustedes, y, en segundo lugar, porque carezco de una teoría literaria. De teorías, en general. Me muevo en el terreno de las intuiciones, que siempre creí que era un territorio donde los ignorantes nos manejábamos con más o menos solvencia; recientemente leí en algún lado que eso, la intuición, era una forma de inteligencia. Sentí, ciertamente, un enorme alivio. Me dediqué desde niño a escribir, como un juego, un juego infantil y personal que no compartía con nadie y eso me permitió algunas libertades: por ejemplo, no pensar nunca en el lector, circunstancia que sigo manteniendo. Si aquello que yo escribía estaba destinado simplemente a mí, no había necesidad de plantearse que pudiera caer en manos ajenas. Y, por supuesto, como todo juego infantil, había que dejarlo en el instante en que aburría, es decir, cuando uno no tenía nada qué contar. Sigo manteniendo esas dos premisas: no plantearme nunca que lo que escribo llegará a manos ajenas y no escribir, o publicar, al menos, cuando lo que hago no me convence, no me divierte. A veces, las novelas surgen, en mi caso, de una idea, de una imagen, de una sola frase. Algo que repentinamente toma cuerpo y te invade hasta convertirse en una obsesión: sólo cuando esa idea o esa frase o esa imagen es obsesiva, creo que estoy ante algo que puede fructificar, que puede tener sentido: el sentido que da la pasión a lo que uno hace.

______________________________
Imagen extraída de Recursos para una Educación Intercultural


Nota: Escrito por José María Pérez Álvarez
Xornadas de Trasalba de Psiquiatría, Psicoanalisis y Literatura

(Leer más... | 20035 bytes más | Puntuación 4.58)

Palabra y Ensayo: CASTELAO Y CASARES QUIROGA
Monday, 03 October a las 10:15:00 por Jose-Antonio-Duran (8185 Lecturas)
Castelao y Casares Quiroga. Por José Antonio Durán
Castelao en Montevideo

Hace pocos años, cuando mi querido amigo José Luis Calle convirtió el Centro Gallego de Castellón en uno de los más activos del mundo, comencé a frecuentar aquellas tierras y aquellos paisanos, para mi inolvidables. Una vez, llegué a competir como conferenciante, a teatro lleno, con un concertista. Fue en una de aquellas visitas, con ocasión de cumplirse los cincuenta años de la muerte de Castelao y Casares Quiroga, cuando pronuncié en una céntrica librería de la ciudad esta conferencia.













Nota: Escrito por José Antonio Durán

(Leer más... | 7586 bytes más | Puntuación 4.68)

Palabra y Ensayo: LA MASONERÍA Y EL MOVIMIENTO OBRERO
Saturday, 16 July a las 10:30:34 por Alberto-Valin (9046 Lecturas)

IMAGOS E IDEAS PARA UNA REFLEXIÓN TEÓRICA

Por primera vez en la historiografía, se teoriza en este trabajo sobre las influencias, concurrencias e interrelaciones de índole emblemática e ideológica que existieron entre estas dos culturas políticas: la francmasonería y el obrerismo. Para ello el autor, partiendo de un cuestionario de trabajo preliminar, intenta darle respuesta a éste, desarrollando un reflexivo discurso en torno a los probables orígenes causales de aquellas diferentes adecuaciones o asimilaciones iconográficas e ideológicas habidas entre estas dos culturas políticas, como: la acción filantrópica y de cohesión social llevada a cabo por la masonería con respecto al proletariado; la influencia que, en el movimiento obrero, ha tenido el constructo "masón=revolucionario"; y la tradición revolucionaria burguesa o liberal, recogida también por el obrerismo, de apropiarse de la iconografía y algunos rituales masónicos para proyectar "instrumentalmente" sus categorías ideológicas.

Nota: Alberto VALÍN FERNÁNDEZ
Departamento de Historia, Arte e Xeografía.
Facultade de Historia.
Universidade de Vigo

(Leer más... | 3756 bytes más | Puntuación 4.79)

Palabra y Ensayo: POR UNA GALICIA POLÍGLOTA E INTERNACIONAL: LOS ATLÁNTICOS QUE HICIERON MADRID
Thursday, 09 June a las 08:00:00 por Jose-Antonio-Duran (3003 Lecturas)

Hace diez años, visitaba por primera y única vez como conferenciante la “Casa de Galicia” de Madrid. Titulaba mi conferencia de manera algo distinta a la indicada: “Futuro europeo y memoria histórica: los atlánticos que hicieron Madrid”.
Este mes, con motivo de las elecciones gallegas y del creciente NO europeo a la Europa de los funcionarios, mantenemos sin retoque alguno lo que dijimos en 1999. Otra prueba, por cierto, del inmovilismo mental reinante y desgobernante de nuestro pequeño mundo.



Nota: Escrito por José Antonio Durán

(Leer más... | 44316 bytes más | Puntuación 4.41)

Palabra y Ensayo: CONTRA LOS LÍMITES: PODER LOCAL Y VIDA INTERNACIONAL
Sunday, 10 April a las 00:00:00 por Jose-Antonio-Duran (1864 Lecturas)

En 1996, Durán fue invitado a participar como Ponente en un Congreso Internacional sobre Poder local, elites e cambio social, organizado por la Universidad de Santiago de Compostela. Debido al cúmulo de limitantes temporales (1874-1936) y espaciales (la Galicia no urbana) de la convocatoria, el autor de Historia de caciques, bandos e ideologías, se alzó contra ellos. Las Actas se publicaron un año más tarde; pero la ponencia, inserta en el volumen, no figura en el índice general de la publicación. La crítica de Durán, lanzada contra corriente, pasó desparecibida. Diez años más tarde, la confrontación (¿patriótica?) de nunca acabar sobre el Estado de las Autonomías mantiene su actualidad, histórica e informativa. Los hechos, como se dice, son tozudos.


Nota: Conferencia pronunciada por José Antonio Durán

(Leer más... | 40251 bytes más | Puntuación 2)

Palabra y Ensayo: MILITARES Y CIVILES: LA HISTORIA DRAMÁTICA DE ESPAÑA EN CLAVE DE FUNCIONARIOS
Tuesday, 01 March a las 13:14:06 por Jose-Antonio-Duran (8158 Lecturas)
Nuestra historia política en clave de funcionarios. Madariaga y Castelao. Escrito por José Antonio Durán

Hace 34 años me presentaba a los lectores con una historia de caciques, bandos e ideologías. Llamó la atención por la originalidad de su enfoque. Comparado con aquel presente histórico, el análisis del ejercicio del poder en nuestros días nos parece de una gravedad incomparable. La situación, iniciada en una España muy centralizada, se ha reproducido en todas y cada una de las Comunidades Autonómicas. En la Nueva España de las Autonomías.

El Gobierno (Psoe), que se considera de izquierdas y se ha presentado a sí mismo como paritario con la sociedad que gobierna, cuenta, en efecto, con el mismo número de “chicos” y “chicas”. Por trivializarlo de este modo. Sin embargo, si bien se mira, al igual que el anterior gobierno (Pp) está compuesto (con rarísima excepción) por funcionarios y empleados públicos. La “guerra civil” de cada día, como las cuestiones estatutarias, los escándalos y las noticias que nos agobian, se entienden mejor cuando se reconoce esta evidencia.

La toma del poder del Estado por sus empleados –civiles o militares- es, en nuestro concepto, una de las claves que ayuda a entender la confusión que padecemos. Pero la profunda gravedad de ese trasfondo viene de lejos… Y ese es el tema de la conferencia.


Nota: Conferencia de José Antonio Durán

(Leer más... | 53901 bytes más | Puntuación 4)

Archivo de Colaboraciones | Encuestas

  
Administración
·Login




La Cueva de Zaratustra

Una apuesta del Taller de Ediciones por el Librepensamiento.

Taller de Ediciones

La idea y el sitio web son propiedad del Taller de Ediciones. Todo lo demás es propiedad de quién nos lo envía.



Web site engine code is Copyright © 2003 by PHP-Nuke. All Rights Reserved. PHP-Nuke is Free Software released under the GNU/GPL license.
Página Generada en: 0.481 Segundos